کسب درآمد بهترین خودرو ها
 
بهترین خودرو ها
دوشنبه 16 آذر 1394 :: نویسنده : lind .

اتوره بوگاتی در اواخر قرن نوزدهم در میلان زاده شد. در سال‌های پایانی قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم تلاش بسیاری برای ساخت اتومبیل کرد. ابتدا خودرویی با دو سیلندر ساخت، که با آن موفق شد، در یک مسابقه اتومبیلرانی برنده شود، این اتفاق انگیزه‌های او را چنان افزایش داد، که تنها دو سال بعد، خودرویی با چهار سیلندر ساخت.

باتوجه به ماهیت هنری خانواده بوگاتی (پدرش کارلو بوگاتی (۱۸۵۶-۱۹۴۰) طراح مبلمان و جواهرات بود) اتوره نیز در هر دو زمینه طراحی و تولید صنعتی دارای تخصص بود. او به‌عنوان طراح برای چندین شرکت کار کرد و سرانجام به دلیل طراحی و ساخت خودرویی کوچک، با موتور چهار سیلندر و حجم ۱۲۰۸ سی‌سی مشهور شد.

در مرحله بعد، بوگاتی خودرویی کوچک با موتور ۸۵۵ سی‌سی ساخت، که توسط شرکت پژو خریداری شد. همچنین در سال ۱۹۱۳ خودرویی با موتور ۵۰۰۰ سی‌سی تولید کرد. با وجود این‌که از آن مدل فقط ۳ نمونه ساخته شد؛ اما همین طرح، راه‌گشای ساخت موتورهای سه سوپاپ نوع بوگاتی ۳۷ در دهه ۱۹۲۰ گردید.

یکی دیگر از تولیدات این شرکت بوگاتی تیپ ۱۳ بود، که تا جنگ جهانی اول تولید آن ادامه داشت. در طول جنگ، بوگاتی به تولیدات نظامی متمایل شد. از سال ۱۹۱۳ بوگاتی، رویای ساخت اتومبیلی را در سر می‌پروراند، که با آن بتواند دنیا را تسخیر کند. رویای او در سال ۱۹۲۶ با مدل بوگاتی رویال به حقیقت پیوست.

بوگاتی در سال ۱۹۲۲ با مدل ۸ سیلند و ۲۰۰۰ سی‌سی به نام بوگاتی تیپ ۳۰ در بازار فروش اتومبیل موفقیت چشم‌گیری بدست آورد. در سال ۱۹۲۴ بوگاتی تیپ ۳۵ ساخته شد. اما به‌علت عدم توانایی‌های لازم برای شرکت در مسابقات، این خودرو به افراد غیرحرفه‌ای فروخته شد.[۱][۲]

در فاصله بین دو جنگ جهانی بوگاتی تیپ ۳۰ موفق‌ترین اتومبیل مسابقه‌ای بوگاتی بود و تا سال ۱۹۲۶ موفق به پیروزی در ۱۲ مسابقه درمسابقات جایزه بزرگ موناکو شد.[۳] بوگاتی تیپ ۳۷ با موتوری ۱۵۰۰ سی‌سی برای افرادی ساخته شد، که توانایی خرید بوگاتی تیپ ۳۵ را نداشتند.

بعد از آن بوگاتی تیپ ۴۰ با بازدهی مناسب و قیمتی قابل قبول که بسیاری از مردم توانایی خرید آنرا داشتند، به بازار عرضه شد. این خودرو با قدرت ۳۰۰ اسب بخار، بسیار مهیج بود، ولی فقط ۶ نمونه از آن ساخته شد، که تنها ۳ دستگاه از آن به‌فروش رسید و بقیه نزد خانواده بوگاتی باقی‌ماند.

اتوره بوگاتی بعدها به علت مشکلات مالی، ناچار به مهاجرت به پاریس شد و در آنجا به طراحی هواپیما و کشتی پرداخت. ولی پسرش جین در کارخانه واقع در مولشیم باقی‌مانده و راه پدر را ادامه داد.

جین بوگاتی در ابتدای ورود خود به کارخانه بوگاتی تیپ ۵۷ دارای موتور ۸ سیلندر ۳۳۰۰ سی‌سی را تولید و در سال ۱۹۳۴ به بازار عرضه کرد. در سال ۱۹۳۹ تعداد ۶۸۳ دستگاه از این خودرو ساخته شد. جین بوگاتی در ماه اوت سال ۱۹۳۹ دقیقاً قبل از شروع جنگ جهانی دوم، هنگام آزمایش مدل مسابقه‌ای از اتومبیل بوگاتی تیپ ۵۷ در نزدیکی کارخانه مولشیم، در گذشت.[۴]

پس از درگذشت جین، کارخانه مولشیم بار دیگر مشغول ساخت وسایل نقلیه جنگی شد. اتوره بوگاتی به بوردو منتقل و مشغول فعالیت بر روی چند پروژه شد. سپس اتوره اقدام به راه‌اندازی کارخانه‌ای دیگر در حومه شهر پاریس نمود و با کمک پسر کوچکترش رولند بوگاتی تیپ ۷۳ با موتور ۱۵۰۰ سی‌سی را ساخت. اگر چه تا زمان مرگش در ماه اوت سال ۱۹۴۷ فقط تعداد اندکی از این اتومبیل تولید شد.

انحلال بخش خودروسازی

در سال ۱۹۵۱ یک مدل تجدید نظر شده، به نام بوگاتی تیپ ۵۷ در کارخانه مولشیم تحت مدیریت ساخته شد. پس از این تاریخ تلاش‌ها برای نگه‌داشتن کارخانه با شکست مواجه شد و در سال ۱۹۶۳ شرکت هیسپانو-سویزا، کارخانه را خریداری نمود.

کمپانی بوگاتی در ابتدای دهه ۱۹۷۰ جذب یک کارخانه هواپیماسازی فرانسوی بنام اسنیکما شد و کارخانه مولشیم، به تولید قطعات هواپیما پرداخت. پس از این انتقال، عملأ بخش خودروسازی بوگاتی کاملأ منحل شد.[۶]

بوگاتی اتومبیلی اس‌پی‌ای

برای زنده نگه داشتن یاد و نام بوگاتی، کارآفرین ایتالیایی؛ رومانو آرتیولی با مشارکت گروهی از تجار اروپایی، در سال ۱۹۸۷ نام تجاری بوگاتی را خریداری کردند. شرکت جدید، با نام بوگاتی اتومبیلی اس‌پی‌ای در شهر کمپوگالیانو، ایتالیا راه‌اندازی و کارخانه آن نیز در همین شهر دایر شد.

در سال ۱۹۸۹ پائولو استانزانی و مارچلو گاندینی که لامبورگینی میورا را طراحی کرده بودند، از سوی بوگاتی برای ساخت مدل جدید انتخاب شدند. این مدل بوگاتی ای‌بی۱۱۰ نام گرفت، که حرفه‌ای ترین خودروی اسپورتی بود، که تا آن زمان تولید می‌شد.[۷]

بوگاتی اتومبیلز

نوشتار اصلی: بوگاتی اتومبیلز


در سال ۱۹۹۸ بخش تولید خودروی شرکت بوگاتی، توسط گروه فولکس‌واگن خریداری شد و در پی آن، نام شرکت به بوگاتی اتومبیلز تغییر پیدا کرد. نخستین مدل تولید شده پس از آن، مدل بوگاتی ای‌بی۱۱۸ بود، که در نمایشگاه اتومبیل پاریس در سال ۱۹۹۸ برای نخستین بار، رونمایی شد.

سپس مدل بوگاتی ای‌بی۲۱۸ تولید گشت، که این مدل نیز برای اولین بار در نمایشگاه اتومبیل جنووا در سال ۱۹۹۹ به نمایش عموم گذاشته شد. مدل بوگاتی ۱۸/۳ کایرون نیز در نمایشگاه بین‌المللی خودروی فرانکفورت عرضه گردید. مدل بعدی این شرکت نیز ابرخودروی بوگاتی ویرون بود!

بوگاتی ویرون

نوشتار اصلی: بوگاتی ویرون

بوگاتی ویرون برای اولین بار در سال ۱۹۹۹ در نمایشگاه اتومبیل توکیو به نمایش درآمد. مدل نمایشی اولیه، به مدل تولیدی امروز شباهت زیادی داشت و دارای ۱۸ سیلندر بود، که از سه ردیف ۶ سیلندر در کنار هم، تشکیل میشد.

مدیر عامل گروه فولکس‌واگن، قول ساخت آن را در سال ۲۰۰۰ داد، اما تصمیم بر به کارگیری یک موتور ۱۶ سیلندر به جای موتور ۱۸ سیلندر قبلی بود، که به شکل W-۱۶ (یعنی دو موتور ۸ سیلندر وی شکل در کنار یکدیگر) بود، که البته این قول عملی نشد. ویرون در سرعت‌های بالا پایداری کمی داشت، که همین امر باعث تصادف و نابودی یکی از مدل‌های آزمایشی آن گردید و یک دستگاه دیگر هم در مونتری در هنگام معرفی این خودرو، از پیست خارج شد.

بعد از هزاران ساعت کار بالاخره بوگاتی ویرون در سپتامبر ۲۰۰۵ به تولید انبوه رسید، که از پیشرانه ۱۶ سیلندر نهایی، با حجم ۷۹۹۳ سی‌سی برخوردار بود. می‌توانست در ۲۰ دقیقه ۶۰ لیتر بنزین مصرف کند[نیازمند منبع] در تبلیغات گفته شد که این مدل ۱۰۰۱ اسب بخار قدرت دارد، که البته آزمایش‌ها قدرت واقعی را بین ۱۰۲۰ تا ۱۰۴۰ اسب بخار نشان داد. بدین ترتیب این اتومبیل قوی‌ترین خودروی تولید انبوه جهان است. حداکثر سرعت ۴۰۸ کیلومتر بر ساعت و شتاب ۰ تا ۶۰ مایل ۲٫۵ ثانیه است، که آن را به یکی از سریع‌ترین خودروهای جهان مبدل نموده‌است.





نوع مطلب :
برچسب ها :
دوشنبه 16 آذر 1394 :: نویسنده : lind .

ریشه‌های تأسیس شرکت مرسدس بنز، به سال ۱۹۲۶ بازمی‌گردد، که در پی ادغام دو شرکت خودروساز آلمانی، یعنی بنز اند سی (تأسیس در ۱۸۸۳ توسط کارل بنز) و دایملر-موتورن-گیزلشافت (تأسیس در ۱۸۹۰ توسط گوتلیب دایملر و ویلهلم مایباخدایملر-بنز راه‌اندازی شد.

با تشکیل شرکت ادغامی، ضرورت استفاده از یک نام تجاری مشترک احساس می‌شد، چرا که در یک سو شرکت بنز آگ قرار داشت، که از سال ۱۸۸۳ تا هنگام تشکیل شرکت جدید، برای بیش از ۴۰ سال، اتومبیل‌هایی با برند بنز تولید می‌نمود. در سوی دیگر، شرکت دایملر-موتورن-گیزلشافت (به‌اختصار دی‌ام‌جی) قرار داشت، که در سال ۱۸۹۰ توسط گوتلیب دایملر وویلهلم مایباخ راه‌اندازی شده بود. این شرکت برای نخستین بار از موتورهای چهارزمانه و کاربراتور در اتومبیل‌های خود استفاده نمود، ولی در پی درگذشت دایملر در سال ۱۹۰۰ و انعقاد قراردادی میان مایباخ و امیل جلینک، شرکت دی‌ام‌جی، اتومبیل‌های خود را با برند مرسدس (که از ابتدای نام دختر جلینک، یعنی مرسدس جلینک گرفته شده بود) عرضه می‌کرد.

از تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۲۶ خودروهای تولید شده توسط کارخانجات شرکت جدید، با برند مرسدس بنز به بازار عرضه گردید.[۴]

دهه ۱۹۲۰

در اواخر دهه ۱۹۲۰ میلادی، مرسدس بنز پس از تثبیت خود در بازار خودرو، به عرصه مسابقات اتوموبیلرانی وارد شد، همچنین در ساخت مدل‌های مخصوص و گران‌قیمت، نیز مشهور شده بود. یکی از نمونه‌های بسیار خوب این دهه مدل مرسدس-بنز اس‌ال‌کا است، که در سال ۱۹۲۸ ساخته شد و در سال ۱۹۹۹ یکی از ۲۶ نامزد برای عنوان اتومبیل قرن بود.

موتور مرسدس بنز اس‌ال‌کا شش سیلندر با حجم ۷٫۱ لیتر بود و می‌توانست ۱۹۷ اسب بخار قدرت تولید کند. اس‌ال‌کا به سرعت به ماشینی محبوب در پیست مسابقات تبدیل شد، که نه تنها مرسدس بنز، بلکه تیم‌های دیگر نیز از آن استفاده کردند. طبق اسناد مرسدس بنز، ۳۳ دستگاه از این مدل بین سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲ ساخته شد، که بیش از نیمی از آنها برای مسابقات بود. در سال ۲۰۰۴ یکی از آن‌ها به قیمت ۷٫۵ میلیون دلار در یک حراجی فروخته شد.

دهه ۱۹۳۰

در سال ۱۹۳۴ مرسدس بنز با دو مدل جدید اما کاملاً متفاوت، رهسپار نمایشگاه خودروی برلین شد. مرسدس بنز ۱۳۰ که اولین اتومبیلی بود، که بنز با موتور عقب تولید کرد و دیگری مدل مرسدس بنز ۵۰۰کا، که بر پایه مدل اس‌ال‌کا، برای جلب نظر خریداران ثروتمند ساخته شد، که با فروش شمار زیادی از این مدل، مرسدس بنز نیز در صف تولیدکنندگان خودروهای لوکس قرار گرفت.

جهان در دهه ۱۹۳۰ میلادی، هنوز سال‌ها با بحران انرژی فاصله داشت، اما کم بودن تعداد جایگاه‌های سوخت، رانندگان را به میزان مصرف سوخت خودروهایشان، حساس کرده بود.

برای حل این مشکل، مرسدس بنز، در فوریه ۱۹۳۶ مدل مرسدس بنز ۲۶۰دی را عرضه کرد، که اولین اتومبیل با موتور دیزل در جهان بود. حجم این موتور چهار سیلندر ۲٫۶ لیتر بود و ۴۵ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. این ماشین می‌توانست با یک باک، ۵۰۰ کیلومتر حرکت کند. این مصرف کم ابتدا مورد توجه رانندگان تاکسی قرار گرفت. اما جذابیتش به این محدود نشد و ساخت آن آغازگر روندی در صنعت خودروسازی شد که تا امروز ادامه دارد.

دهه ۱۹۴۰

در طول دهه ۱۹۴۰ میلادی به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم، مرسدس بنز هیچ مدل جدیدی تولید نکرد.

دهه ۱۹۵۰

پس از جنگ جهانی دوم، مرسدس بنز ۳۰۰ اولین اتومبیلی بود، که توسط این شرکت به طور کامل طراحی و ساخته شد. این مدل پس از آنکه کنراد آدناور، اولین صدراعظم آلمان غربی از آن استفاده کرد، به آدناور مرسدس معروف شد.

امکانات لوکس این اتومبیل، بسیار جلوتر از زمانش بود. رادیو ساخت کارخانه بکر، سیستم تلفن موبایل وی‌اچ‌اف، ماشین تایپ، میز تحریر، پرده و سقف شیشه‌ای، از جمله این امکانات بود. از این سری مدل‌های کوپه و کابریوله نیز ساخته شد.

این شرکت، در سال ۱۹۵۴ مدل مرسدس بنز ۳۰۰اس‌ال را تولید نمود. ایده ساخت این اتومبیل، با هم‌فکری مکس هافمن، فروشنده اتومبیل‌های خارجی، در ایالات متحده آمریکا، به نتیجه رسید و برخلاف رسم همیشگی، آن را به جای آلمان، در نمایشگاه خودروی نیویورک رونمایی کرد. مهم‌ترین مشخصه این اتومبیل، درهای آن بود، که شبیه به بال پرندگان باز می‌شد.مرسدس بنز ۳۰۰اس‌ال با حداکثر سرعت ۲۲۵ کیلومتر در ساعت، سریع‌ترین ماشین زمان خود بود.

دو سال بعد، در ۱۹۵۶ مرسدس بنز ۱۹۰اس‌ال عرضه شد، که اگر چه از نظر فنی قابلیت‌های ۳۰۰اس‌ال را نداشت، اما به همان اندازه پرطرفدار بود.

بین سال‌های ۱۹۵۳ تا سال ۱۹۵۹، مرسدس بنز با عرضه سری دبلیو۱۸۰ نسل تازه‌ای از اتومبیل را ساخت، که به پونتون مشهور شد. مدل‌های پونتون از نظر ظاهری کمتر به خودروهای قبل از جنگ، با گلگیرهای بزرگ جلو شباهت داشتند. بسیاری این مدل را جد بزرگ کلاس ای مرسدس بنز می‌نامند.

دهه ۱۹۶۰

با آغاز دهه ۱۹۶۰، مرسدس بنز با فکر جایگزینی پونتون، که ایده آن از سدان‌های دهه چهل آمریکایی گرفته شده بود، مدل مرسدس بنز دبلیو۱۱۱ را طراحی کرد. این اتومبیل با توجه به سلیقه خریداران اروپایی و آمریکایی طراحی شد و در ساخت آن به ایمنی سرنشینان اهمیت بیشتری داده شد. پشت این مدل، به پیروی از مد روز، شبیه به دم ماهی بود. تا سال ۱۹۷۱ حدود سیصد و هفتاد هزار دستگاه از دبلیو۱۱۱ فروخته شد.

مرسدس بنز همیشه نامی آشنا بین سران دولت‌ها و ثروتمندان بوده است، اما مدل مرسدس-بنز ۶۰۰، که در سال ۱۹۶۳ تولید شد، میان خودروهای لیموزین و لوکس از بقیه مشهورتر است. شاید یکی از دلایل این شهرت، کم بودن رقبای چنین محصولی در آن سال‌ها بود. در حالی که تنها شرکت‌های رولز-رویس موتور کارز، بنتلی و کادیلاک خودروهای کلاس لیموزین را تولید می‌کردند، مرسدس-بنز ۶۰۰ به سرعت به عنوان ماشین تشریفات جایش را باز کرد.

مرسدس بنز دبلیو۱۱۳ در ۱۹۶۳ توسط پال براک طراحی شد، که تولید آن تا سال ۱۹۷۲ ادامه داشت. نیمی از ۲۳ هزار دستگاهی که از این اتومبیل تولید شد، در آمریکا به فروش رفت و کمتر از پنج هزار دستگاه آن به کشورهای دیگر صادر گردید.

در اواسط دهه ۱۹۶۰ و در سال ۱۹۶۵ مدل مرسدس-بنز کلاس-اس برای نخستین بار عرضه شد. آخرین خودروهای بنز که در دهه ۱۹۶۰ وارد بازار گردید، مدل‌های مرسدس بنز دبلیو۱۱۴و مرسدس بنز سی۱۱۱ بودند، که بترتیب در سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹ تولید شدند.

دهه ۱۹۷۰

در آوریل سال ۱۹۷۱ نسل تازه‌ای از مدل‌های اس‌ال با کد مرسدس بنز آر۱۰۷ و سی۱۰۷ به بازار عرضه شد. هیئت مدیره مرسدس بنز برای تولید این خودرو به صورت رودستر تردید داشت. مهمترین بازار این محصول در آمریکا بود و مدیران بنز نگران بودند، که قوانین سختگیرانه‌ای که برای ایمنی اتومبیل‌های روباز در ایالات متحده آمریکا در حال تصویب بود، فروش این خودرو را مشکل کند.

اما سرانجام قرار شد با توجه بیشتر به ایمنی، این اتومبیل در کلاس رودستر ساخته شود و این امکان باشد، تا یک سقف فلزی نیز روی آن نصب شود. در این سری برای اولین بار از یک موتور ۸ سیلندر استفاده شد.

این اتاق بنز، ۱۸ سال تولید شد و بعد از سری جی، طولانی‌ترین مدتی است، که یک مدل از مرسدس بنز تولید شده است. این شرکت تا سال ۱۹۸۹ شمار ۲۴۰ هزار دستگاه از مدلمرسدس بنز آر۱۰۷ و سی۱۰۷ را بفروش رساند.

در سال ۱۹۷۸ مرسدس، نخستین مدل از خودروهای خود با موتور توربو دیزل را در قالب مدل مرسدس بنز دبلیو۱۱۶ تولید و روانه بازار کرد. در سال ۱۹۷۹ این شرکت برای نخستین بار، دو مدل را در طول یک سال، بطور همزمان عرضه کرد، که عبارت بودند از: مرسدس بنز دبلیو۱۲۶ و مرسدس بنز کلاس جی.

مرسدس بنز دبلیو۱۱۶ (Mercedes-Benz W۱۱۶) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۲—۱۹۸۰در آلمان و ونزوئلا تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی ۴٬۹۶۰ میلیمتر (۱۹۵ اینچ)، عرض آن در حالت طبیعی ۱٬۸۷۰ میلیمتر (۷۴ اینچ) و ارتفاع آن در حالت طبیعی ۱٬۴۱۰ میلیمتر (۵۶ اینچ) است

مرسدس بنز دبلیو۱۲۶ (Mercedes-Benz W۱۲۶) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۱ (sedan)/>۱۹۸۱–۱۹۹۲ (coupé)تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی ۴٬۹۹۵ میلیمتر (۱۹۶٫۷ اینچ) و عرض آن در حالت طبیعی ۱٬۸۲۰ میلیمتر (۷۱٫۷ اینچ) و ارتفاع آن در حالت طبیعی ۱٬۴۳۰ میلیمتر (۵۶٫۳ اینچ) است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۵ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.

.





نوع مطلب :
برچسب ها :
دوشنبه 16 آذر 1394 :: نویسنده : lind .

[]ولین خودروی جهان در شرکت فورد تولید شد. گرچه این شرکت در سال ۱۹۰۳ تأسیس شد، اما هفت سال پیش از آن، هنری فورد، بنیانگذار شرکت، به عنوان یک مهندس جوان و خلاق، اولین وسیله نقلیه چهار چرخ را ابداع کرده و ساخته بود. این وسیله که «چهارچرخ» (QUADRICYCLE) نامیده می‌شد، مانند یک قایق، با فرمانی رانده می‌شد و بدون اینکه امکان برگشت به عقب داشته باشد، با دو سرعت متفاوت حرکت می‌کرد.

فورد جوان پنج سال پیش از آن، یعنی در سال ۱۸۹۱ به عنوان یک مهندس در شرکت ادیسون در دیترویت کار می‌کرد. دو سال بعد که به جایگاه سرمهندسی ارتقا یافت، آنقدر پول کافی به دست آورده بود، تا به تکمیل تجارب شخصی خود در زمینه موتورهای احتراق داخلیبپردازد.

سال ۱۹۰۳ زمانی که هنری فورد با سرمایه ۲۸٫۰۰۰ دلار به همراه ۱۱ سرمایه‌گذار توافق‌نامه همکاری با ایالت میشیگان را گرفت، شرکت فورد تأسیس شد. کمتر از یک ماه بعد، اولین خودروی شرکت در دیترویت به یک دکتر فروخته شد.

مدل‌های تولیدی خودرو شرکت در ابتدا نام حروف الفبا انگلیسی را داشت و تا ۱۹ حرف تولید شد. پس از تولید خودروی فورد مدل ای،[۷] در سال ۱۹۰۸ معروفترین و ماندگارترین مدل خودروی شرکت، یعنی مدل فورد مدل تی به بازار آمد.

این خودرو سیاه رنگ، ساده و از نظر قیمت، مناسب بود. یک سال بعد که بیش از ۱۰۰ هزار دستگاه از این مدل تولید شد، قیمت خودرو از ۸۲۵ به ۳۶۰ دلار کاهش یافت. بهبود چشم‌گیر در کارایی تولید، به‌ویژه نصب و به‌کارگیری اولین نوار نقاله خط مونتاژ، در سال ۱۹۱۳ در شرکت دلیل اصلی این امر بود.

در سال ۱۹۱۴، تعداد کارکنان شرکت ۱۳٫۰۰۰ نفر بود، که ۳۰۰ هزار خودرو تولید می‌شد. در آن زمان بقیه ۲۹۹ خودروساز، با ۶۶٫۳۵۰ پرسنل، تنها ۲۸۰٫۰۰۰ خودرو تولید می‌کردند.

در سال ۱۹۱۸ نیمی از خودروهای ایالات متحده آمریکا، فورد مدل تی بود. سال ۱۹۲۲ شرکت بیش از یک میلیون خودرو از فورد مدل تی تولید کرد، که ۵۶ درصد تولید خودرو جهان بود. این مقدار در سال‌های بعد، به سالانه دو میلیون خودرو رسید. در سال ۱۹۲۰، فورد در هر دقیقه، یک خودرو تولید می‌کرد. در فاصله ۲۰ سال از تولید مدل تی، بیش از ۱۵ میلیون دستگاه از آن به فروش رفت.

در سال ۱۹۱۹ فورد و پسرش ادسل، که قصد توسعه شرکت را داشتند و با مقاومت سهام‌داران روبرو شده بودند، تمام سهام شرکت را خریدند. درهمین سال، هنری فورد، رهبری شرکت را به دست پسرش سپرد. یک سال بعد، شرکت برای حمل مواد و قطعات به کارخانه و آمادگی برای تولید انبوه، ازراه‌آهن استفاده کرد. شرکت در سال ۱۹۲۵، شرکت موتور لینکلن را خرید و در دهه ۱۹۳۰ نیز بخش مرکوری برای خودروهای با قیمت متوسط، تأسیس شد.[۸]

ادسل فورد، برخلاف پدرش که به مکانیک علاقه و تاکید داشت، دوستدار طراحی بود. او اول بار در سال ۱۹۳۳ واحد طراحی را در شرکت فورد، دایر کرد، که حاصل کار آن، طراحی‌های نوین خودرو بود. در سال ۱۹۴۳، ادسل که از ۱۹۱۷ نایب رییس و از ۱۹۱۹ رییس هیئت مدیره شرکت فورد بود، درگذشت. هنری فورد مجدداً به صحنه اجرایی شرکت برگشت و رهبری را به دست گرفت. پس از انتظام کارها، رهبری شرکت به پسر ادسل و نوه هنری یعنی؛ هنری فورد دوم رسید. او تا سال ۱۹۷۹ قدرتمندانه در سمت مدیرعاملی شرکت، فعال بود و هشت سال بعد، درحالی‌که به‌عنوان رییس هیئت مدیرهکمپانی فورد، عمل می‌کرد، درگذشت.

در این مدت اولین شرکت لیزینگ خودرو توسط فورد تأسیس شد. در سال ۱۹۸۸ فروش شرکت به ۳٬۵ میلیارد دلار رسید، که تا آن زمان بالاترین سطح در شرکت‌های خودروسازی محسوب می‌شد.

پس از مرگ هنری فورد دوم، پسر برادرش بیل فورد رهبری شرکت را در دست گرفت و باتوجه به تغییرات فضای صنعت خودروسازی، شرکت را در مسیر جدید هدایت کرد. در سال ۱۹۹۸ فورد اولین شرکت خودروسازی بود که استاندارد زیست محیطی ایزو ۱۴۰۰۱ را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۱ حداقل ۹۰٪ درصد از تأمین کنندگان فورد، طرح اجرای این استاندارد را در برنامه داشتند و اکنون تمامی تأمین‌کنندگان به دریافت این گواهینامه نائل آمده‌اند.

ابداع خط تولید برای تولید انبوه، کاری که هنری فورد انجام داد، استفاده از نوار نقاله برای خط تولید و دستیابی به تولید انبوه خودرو از این طریق بود. درحقیقت به‌کارگیری همین خط تولید انبوه توسط فورد بود، که کاربرد عملی مدیریت علمی تیلور را، که به محور تخصص‌گرایی و تقسیم کار استوار شده بود، به نقطه اوج رساند.

گفته می‌شود که هنری فورد ایده خط تولید را، از مشاهداتی در کشتارگاه شیکاگو یاد گرفته بود. نکته دیگری که در کار فورد وجود داشت و محور تفکر او محسوب می‌شد، به‌وجود آوردن استاندارد واحد در تولید قطعات خودرو از طریق تأمین کنندگان مختلف بود.

این همان چیزی است، که امروزه نیز خودروسازان به آن تکیه و تأکید می‌کنند. فورد در بدو تأسیس تنها چهار تامین کننده داشت. با ورود خودروی مدل تی و تولید انبوه آن، تعداد تأمین کنندگان به سرعت افزایش یافت و در دهه ۱۹۵۰ به ۶۰۰۰ رسید.

در آن زمان اصطلاح ۶۰۰۰ شریک برای نامیدن این تأمین‌کنندگان از سوی شرکت فورد به کار برده می‌شد. گرچه روش تولید انبوه فورد با افزایش بهره‌وری منجر به دستیابی شرکت به سودهای کلان شد، اما مهارت‌ها و شایستگی‌های فردی، از میان رفت و به جای آن تولید بر پایه تقسیم‌بندی‌های دقیق و جزیی کار با حد و مرز کاملاً مشخص مطرح گردید.

او معتقد بود که افراد باید همان کاری را انجام دهند که برای آن استخدام شده‌اند. کارگران باید بدون تفکر مشغول به یک کار ویژه تکراری شوند. بدین جهت از فورد به عنوان کسی یاد می‌شود، که محیط کار را انسانیت‌زدایی (به انگلیسیDE-HUMANIZE) کرد. البته آنچه هنری فورد با ماشین‌آلات انجام می‌داد، نوه‌اش هنری فورد دوم با نیروی کار عمل می‌کرد و بدین ترتیب، به مرور زمان از خشکی و بی‌رحمی آن روش کاسته می‌شد.[]

برندها



فورد ایراستریم مدل ۲۰۰۷، نمایشگاه اتومبیل واشینگتن

شرکت فورد، در تاریخچه فعالیتش در صنعت خودروسازی، تاکنون محصولاتش را در قالب ۹ برند عرضه نموده است، که عبارتند از: فورد، لینکلن، مرکوری،جگوار، استون مارتین، مزدا، ولوو، لندرور، رنجرور و ادسل.

خط تولید خودروهای برند ادسل، در سال ۱۹۶۰ تنها ۲ سال پس از آغاز فعالیتش، متوقف شد. در ۱۹۸۹ تولید برند مرکور نیز متوقف گشت. کارخانه تولید خودروهای برند مرکوری نیز در سال ۲۰۱۱ بعلت اقتصادی نبودن، تعطیل شد.

در سال ۲۰۰۸ برندهای جگوار، لندرور و رنجرور بطور یک‌جا به ارزش ۲٫۳ میلیارد دلار به شرکت هندی تاتا موتورز واگذار گردید.

شرکت فورد در سال ۲۰۱۰ میلادی ولوو کارز را با قیمت ۱٫۸ میلیارد دلار به شرکت چینی جیلی فروخت.





نوع مطلب :
برچسب ها :
دوشنبه 16 آذر 1394 :: نویسنده : lind .

             



نام اتومبیل‌های این کمپانی، ار نام راننده موفق سوئیسی؛ لوئیس شورولت گرفته شده است. او در سال ۱۸۷۸ در کشور فرانسه زاده شد و بعدها در آنجا به کار در یک کمپانی مورس پرداخته و سپس با برادران خود، بنام‌های آرتور و گاستون تصمیم بر مهاجرت به کاناداگرفت.

وی سپس وارد ایالات متحده گردید. در شهر نیویورک امکان کار بر روی اتومبیل‌ها و کامیون‌های کارخانه ویلیام والتر برای لوئیس فراهم آمد. او سپس شروع به کار در کارخانه‌های متعدد کرد و توانست خود را به‌عنوان یکی از بهترین رانندگان مسابقات نشان دهد و همین امر باعث شد، تا توجه ویلیام سی. دورانت - موسس کمپانی جنرال موتورز - به وی جلب شده و دورانت او را بعنوان راننده جنرال موتورز استخدام کند.

لوئیس شورولت و ویلیام دورانت، اتومبیل جدیدی به سبک اتومبیل‌های فرانسوی طراحی نموده و نام آن را شورولت گذاشتند. در سال ۱۹۱۱ نمونه کلاسیک و شش سیلندر این مدل برای عرضه به بازار ایالات متحده، تولید شد. در سوم نوامبر آن سال، کارخانه شورولت موتور تأسیس شد و ۲٫۹۹۹ دستگاه از این خودرو را، در همان سال تولید کرد.

شرکت میسون موتور که قبلاً تحت نظارت دورانت بود، به شورولت واگذار گردید و در سال ۱۹۱۳ این دو کمپانی در هم ادغام شدند. در ۱۹۱۳ اتومبیل چهار سیلندر بی‌بی در دو مدل یک سرنشینه و مدل سلطنتی، در رنگ‌های آبی و سفید تولید شد. طرح رنگ آمیزی این خودرو، از روی کاغذ دیواری هتلی که دورانت درفرانسه در آن اقامت داشت، الهام گرفته شده بود.

در سال ۱۹۱۳ لوئیس شورولت و دو نفر دیگر، بنام‌های وی. آر هفلر و جی‌بویز تصمیم گرفتند، تا کارخانه تولید موتورهای هوایی شورولت را تأسیس کنند. اما این کارخانه در همان آغاز کار، ورشکست گردید و در سال ۱۹۴۱، لوئیس شورولت به صورتی مرموز، کشته شد و راز قتل او در پرده‌ای از ابهام باقی‌ماند.

در سال ۱۹۱۴ نام کمپانی به مکس‌ول موتور تغییر کرد و در شهر نیویورک تعداد ۵٫۰۰۵ دستگاه خودرو تولید شد و در همین سال، مدل دیگری نیز به نام شورولت ۴۹۰ و یا قیمت ۴۹۰ دلار به بازار عرضه شد.

طی دو سال شمار ۷۰٫۷۰۱ دستگاه از این خودرو به فروش رفت و در سال ۱۹۱۷ اولین اتومبیل اسپورت بدون سقف این کمپانی نیز ساخته شد. در ۱۹۱۸ شورولت شروع به تولیدات تجاری مانند کامیون کرد.

در ۱۹۱۹ شرکت شورولت به دو بخش کمپانی دورانت و بخش جنرال موتورز تقسیم شد و تا قبل از جنگ جهانی دوم، معادل ۱۴۹٫۹۰۴ دستگاه اتومبیل تولید نمود.

در ۱۹۲۱ یعنی بعد از جنگ به علت کمبود سرمایه پنج میلیونی، کمپانی شورولت تا مرز سقوط و ورشکستگی پیش رفت، اما پیش از آن در سال ۱۹۱۱ نیز با این وضع مواجه شده بود، که با مدیریت خوب ویلیام دورانت در مدتی کمتر از ده سال، به یکی از بزرگترین کارخانجات اتومبیل‌سازی جهان تبدیل گشت.

یکی از بزرگترین مشکلات شرکت، در ۱۹۲۳ برگشت خوردن موتورهای هواپیمای تولیدی شورولت بود، که ضرری بزرگ به شورلت وارد ساخت. در سال ۱۹۲۷ خودروی جدید شورولت، توانست از نظر تعداد تولیدات مقام نخست را، در صنعت، به خود اختصاص دهد. این وسیله نقلیه به تعداد یک میلیون و هزار و هشتصد و هشتاد دستگاه تولید شد.

در ۱۹۲۹ طرح جدیدی از یک خودروی شش سیلندر و طرحی چهار سیلندر از همین اتومبیل، به منظور کاهش قیمت، ارائه و از آن به تعداد ۱٫۳۲۸٫۶۰۵ دستگاه تولید شد.

در سال ۱۹۳۵ شورولت، تولید ده میلیونمین اتومبیل خود را جشن گرفت. در ۱۹۳۶ سیستم ترمزهای شورلت بصورت هیدرولیک درآمد. در ۱۹۳۹ کمپانی با تولید ۱۵ میلیون‌امین خودروی خود، شورولت سایتیشن را به بازار عرضه کرد.

قبل از آغاز جنگ جهانی دوم، شرکت رکورد فروش خودرو در سال را، شکسته و در ۱۹۴۱ رقمی معادل ۱٫۴ میلیون فروش را، در بازارهای جهانی خودرو، به نام خود ثبت کرد.

در آن سال، یکی از اتومبیل‌های کوپه شرکت نیز، در چند مسابقه اتومبیل‌رانی، موفق به کسب مقام شد. در سال ۱۹۴۸ دبلیو. اف آرمسترانگ، یکی از مدیران موفق جی‌ام سرپرستی شورولت را به عهده گرفت.

با ورود این مدیر جدید، سبک تولید خودروها، در کارخانجات شورلت مجدداً تغییر و مدل‌های دیگری از آن، را در ۱۹۵۰ به بازار عرضه کرد. بر اثر این سبک جدید، غیر از تغییرات در بدنه خودرو، تغییرات عمده‌ای در ساختار موتور و همچنین قیمت آن، حاصل شد.

از سال ۱۹۵۰ به بعد، بیشتر مدل‌های شورولت، با گیربکس تمام اتوماتیک بودند. یکی از کارهای مهم آرمسترانگ، تولید مدل‌های بسیار ارزان قیمت بود، که در رشد اقتصادی شرکت شورلت اهمیت بسیار داشت.

همچنین در ۱۹۵۰ مهندس هارلی جی. ایرل، مدل شورولت کوروت را، طراحی و تولید کرد، که در سال ۱۹۵۹ در مدل‌های شورولت کودیاک و شورلت ایمپالا، به بازار عرضه شدند.

علی‌رغم اینکه این دو مدل، نتوانستند مانند اتومبیل‌های مطرح این کمپانی، فروش بالایی داشته باشند، ولی با این حال تا سال ۱۹۶۹ تولید آنها ادامه داشت.

در ۱۹۶۲ شورولت شوی II بعنوان مدلی برگرفته از شورولت کورن‌ویر و ایمپالا طراحی و ساخته شد، در ۱۹۶۴ مدلی بزرگتر از آن، به بازار عرضه گردید. همچنین در همان سال، شورولت کاپریس با قیمت ۳٫۳۴۷ دلار در کنار شوی II که قیمتی معادل ۲٫۰۲۸ دلار داشت، به معرض فروش گذاشته شد.[۴] در سال ۱۹۶۳ کمپانی شورلت آنچنان پیشرفت کرده بود، که از هر ۱۰ خودروی تولید شده در ایالات متحده، یک خودرو از تولیدات شورولت اختصاص داشت.[۵]

در سال ۱۹۶۷ مدلی اسپورت و کوپه بنام شورلت کامارو ساخته و تا دو دهه، به‌عنوان یکی از مطرح‌ترین اتومبیل‌های اسپورت، که نظر تمام حادثه جویان را به خود جلب کرده بود، تولید می‌شد!

یکی از مطرح‌ترین مدل‌های کامارو مدل زد، با حجم موتور ۵۷۰۰ سی‌سی، که با موتور کوروت، در سال ۱۹۸۹ به بازار عرضه شد. در دهه ۱۹۷۰، از موتورهای شرکت شورولت، توسط بسیاری از کارخانه‌های دیگر مانند اوپل و اولدزموبیل، که موتور اتومبیل‌های شش و هشت سیلندر خود را، از این کمپانی خریداری می‌کردند، استفاده می‌شد.

در اوایل دهه ۱۹۷۰ قراردادی بین دو شرکت شورولت و ایسوزو منعقد و طبق آن مقرر شد، که شورولت تمام تجهیزات اتومبیل‌سازی این کارخانه را، تأمین نماید.

شورلت در سال ۱۹۷۱ مدل‌های شورولت نووا، شورولت مونت کارلو، شورولت بل ایر، شورولت بلیزر و شورولت ساب‌اوربان را، به مرحله تولید رساند و در همین سال، مدل لوکسی ازکاپریس نیز، به بازار عرضه کرد، که فروش فوق‌العاده‌ای را برای این کمپانی رقم زد.

در سال ۱۹۷۵، مدل کاوالیر، یکی از موفق‌ترین خودروهای این کمپانی، طراحی و تولید گردید. در اواسط دهه ۱۹۸۰ نیز این شرکت روابط تجاری خود را با خودروسازهای ژاپنی مانندسوزوکی و تویوتا گسترش داد. در حال حاضر این کمپانی به عنوان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان خودروی جهان، مطرح است.                                                            !                                                                                 
 


ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها :
یکشنبه 15 آذر 1394 :: نویسنده : lind .

شرکت لامبورگینی در سال ۱۹۶۳ توسط فروچیو لامبورگینی تاسیس شد و در سال ۱۹۹۸ گروه فولکس‌واگن آن را با قیمت ۱۱۰ میلیون دلار، خریداری کرد، که در ساختار این گروه خودروسازی آلمانی، به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از شرکت آئودی قرار گرفت.

دفتر مرکزی این شرکت در دهکده‌ای کوچک، به نام سن‌آگاتا بولونیز، در نزدیکی بولونیا و در کشور ایتالیا قرار دارد. هم‌اکنون شرکت لامبورگینی تحت مدیریت آئودی، در خط تولید کارخانجات خود، مدل‌های اونتادور، سستو المنتو، اوراکان و لامبورگینی وننو را تولید می‌نماید.و هم اکنون آنیلی فرزند ادواردو آنیلی مالک اصلی فیات که ۸۰ درصد سهام فراری را خریده است و مالک باشگاه یوونتوس ،مالک این شرکت ماشین سازی می باشد

تاریخچه

فروچیو لامبورگینی؛ بنیانگذار لامبورگینی، تحصیلاتش را در زمینه طراحی ماشین‌آلات کشاورزی و صنعتی، به پایان رساند، سپس وارد ارتش ایتالیا شد و در قسمت نیروی هوایی مشغول به کار گردید. در جنگ جهانی دوم او به عنوان مکانیک، در یک کارخانه مشغول به کار شد و پس از جنگ، با استفاده از بقایای تجهیزات نظامی کارخانه موردنظر، به تولید تراکتور پرداخت؛ ولی او عاشق اتومبیل‌های سریع بود و همواره رویای سرعت، در سر می‌پروراند.

وی در سال ۱۹۴۷ با تقویت موتور یکی از مدل‌های فیات، یک اتومبیل مسابقه‌ای فراهم کرد و در سال ۱۹۴۸ با این اتومبیل، در یک مسابقه محلی شرکت نمود.

۱۹۴۹ تا ۱۹۶۳[ویرایش]

در سال ۱۹۴۹ فروچیو لامبورگینی کمپانی تولید تراکتور خود را با نام لامبورگینی تراتوری، تاسیس کرد. این شرکت در اواسط دهه ۱۹۵۰ به بزرگترین تولیدکننده ماشین‌آلات کشاورزی ایتالیا تبدیل شد. این شرکت همچنین در زمینه تولید سیستم‌های تهویه گرمازا و سرمازا نیز فعالیت می‌نمود.

۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵[ویرایش]

چندین دلیل متفاوت از چرایی و چگونگی ورود لامبورگینی به دنیای اتومبیل‌ها وجود دارد. یک افسانه حکایت از بحث بین انزو فراری(رییس کارخانه فراری) و فروچیو لامبورگینی دارد، آن هم بر سر اینکه چه کسی می‌تواند اتومبیل‌های بهتری را تولید کند. داستان دیگر بیان می‌کند که فروچیو به طور مداوم از اتومبیل فراری خود ناراضی بود. (به دلایلی از جمله دفعات متعدد بردن ماشین به تعمیرگاه، خدمت رسانی ضعیف و غیره). به نظر می‌رسد که واقع بینانه‌ترین استدلال، پس زمینه دانش مکانیکی و کار منحصر به‌فرد فروچیو در حس تجارت باشد.

فروچیو در اوقات فراغت، به پیاده‌سازی موتور و سایر قطعات اتومبیل شخصی خود، که در اکثر مواقع فراری یا مازراتی بود، می‌پرداخت. سپس شاسی، سیستم تعلیق، ترمز خودرو و سیستم برق‌کشی آن‌ها را بررسی می‌کرد. آنچه که او کشف کرد، این بود که بسیاری از قسمت‌های وسایل نقلیه او در واقع مشابه قسمت‌های مورد استفاده در تراکتورهای تولید شده در کارخانه او بودند، با این حال قیمت دینام یا تایر ایتالیایی نصب شده در فراری، به سه برابر قیمت معمول می‌رسید. بنابراین در واقعیت، چشم انداز کسب و کار اولیه او، خیلی در مورد طراحیلامبورگینی میورا نبود، بلکه به نوع فرصت کسب‌وکار/درآمد موجود در بازار قطعات مربوط می‌شد.

در ۱۹۶۲، با این مفهوم کسب‌وکار مکمل در ذهن لامبورگینی، او شروع به پایه‌ریزی شرکت خود کرد. در ماه می ۱۹۶۳، او شرکت فروچیو لامبورگینی اتومبیلی را تاسیس کرد و زمین بزرگی را نیز در سن‌آگاتا بولونیز برای راه‌اندازی فروشگاه خود خریداری کرد. فروچیو در آن زمان، طراحی فوق مدرن و تاسیسات ساخت را در کنار فضای اداری خود در نظر گرفت.

در عرض چند ماه پس از تاسیس فروشگاه خودرو خود در سال ۱۹۶۳، لامبورگینی توانایی‌های تیم خود را در معرض آزمایش قرار داد. این آزمایش در قالب یک طرح مفهومی اتومبیل برای نمایشگاه اتومبیل تورین، در نوامبر همان سال اجرا شد.

با وجود شانس اندک و زمان کم، فرونچیو و تیمش، به نحوی موفق به ادامه کار خود و غلبه بر مشکلات شدند. با توسعهٔ بموقع برای نمایشگاه خودروی تورین ۱۹۶۳، اولین لامبورگینی با نمونه اولیه لامبورگینی ۳۵۰جی‌تی‌وی شروع به کار کرد. این مدل در نمایشگاه، نظر منتقدان را به خود جلب کرد. به طور کلی این خودرو نه تنها به عنوان اولین تلاش فوق‌العادهٔ فروچیو محسوب می‌شد، بلکه به نوبه خود یک وسیله نقلیه عالی نیز محسوب می‌شد. موتور ۳۶۰ اسب بخار ۱۲ سیلندر، نیروی لازم برای این مدل را تامین می‌کرد، که توسط مهندس سابق فِراری، جیوتو بیتزارینی طراحی شده بود و البته تاثیر قابل‌توجهی نیز در پروژه‌های آینده لامبورگینی داشته است.

پس از نمایشگاه اتومبیل تورین، فروچیو تصمیم به ساخت مدل ۳۵۰جی‌تی‌وی، ولی با طراحی فرانکو اسکالیونه گرفت. او سپس با مشهورترین موسسه طراحی میلان، کاروزریا تورینگ، تماس برقرار کرد. فیلیس بیانکی آندرلونی از کاروزریا تورینگ، طراحی ۳۵۰جی‌تی‌وی را برای ساخت مدل جدید لامبورگینی ۳۵۰جی‌تی و به دنبال آن [لامبورگینی ۴۰۰جی‌تی]] کافی دانست.

در طول سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ لامبورگینی، برای اولین بار، حس احترام و تقدیر را از سراسر جهان دریافت کرد و مورد توجه بزرگان صنعت خودروسازی قرار گرفت. پس از چند بررسی کیفیت توسط نشریات اتومبیل و روزنامه‌های آمریکایی و اروپایی، محصولات این کمپانی شروع به جذب خریدار کرد.

۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹[ویرایش]

در ابتدای سال ۱۹۶۵، لامبورگینی به طور مداوم تاکید می‌کرد که هرگز علاقه‌مند به انجام پروژه‌های مربوط به آینده و یا عجیب، نشده است. فروچیو علاقه‌مند به طرح‌های مفهومی (نمایشی) نبود، او به سادگی می‌خواست که اتومبیل‌های عادی فوق العاده سریع و بی عیب و نقص را تولید کند. دو مهندس باهوش جوان از بولونیا، فرونچیو را درک کردند و بر روی یک طرحی مفهومی در ذهن خود کار کردند. ایده این بود، که یک ماشین مسابقه‌ای کمی رام‌تر، برای جاده‌ها و قابل استفاده در حومه شهر، طراحی کنند.

پروژه آن‌ها، به صورت مخفیانه، با نام تی‌پی ۴۰۰ و یک طراحی موتور سطح متوسط، با موتور ۱۲ سیلندر ۴ لیتری ۴۰۰جی‌تی که به صورت اریب در پشت کابین نصب شده بود، شروع شد. این مکان قرارگیری موتور، از خصوصیات منحصر بفرد در این اتومبیل بود، زیرا تا آن زمان هیچ اتومبیل جاده‌ای اسپرت، موتور خویش را در پشت کابین نصب نکرده بود. شاسی لامبورگینی میورا از ورق فلزی خم شده و جوش داده ساخته شده بود که باعث کاهش وزن بیشتر و افزایش عملکرد و قابلیت هندلینگ می‌شد.

به منظور تامین سابقه‌ای برای بسیاری از لامبورگینی‌های آینده، نام این مدل جدید میورا از گاوهای مسابقه‌ای اقتباس شد. گاوهای میورا ظاهراً از قوی ترین گاوهای نر مسابقه‌ای بودند و همچنین به عنوان باهوش ترین و درنده ترین آن‌ها نیز محسوب می‌شدند. وقتی به اتومبیل میورا از جلو با درب‌های که رو به بالا باز می‌شوند، نگاه کنیم، نام آن بسیار مناسب به نظر می‌رسد.

دوباره با وجود زمان محدود و فشرده، بدنه خودروی میورا برای نمایش در نمایشگاه خودروی تورین در اکتبر ۱۹۶۵، به موقع تکمیل شد. این نمونه اولیه، یک هدف لحظه‌ای بود، اما منتقدان مخالف، به طراحی موتور جلوی آن انتقاد کردند و متقاعد نشدند که میورا بتواند به عنوان یک ماشین جاده‌ای موفق عمل کند.

نوچیو برتون و تیم طراحی او، طرح میورا را کمی عجیب تر از طرح‌های امروزی ساخت، اما مارچلو گاندینی، میورا را به یک ابرماشین جاده‌ای قابل بقا تبدیل کرد. بعدها گاندینی اعلام کرد که از اکتبر ۱۹۶۵ تا فوریه ۱۹۶۶، همه کارکنان لامبورگینی در هفت روز هفته و ساعت‌ها به منظور آماده سازی میورای مناسب جاده برای نمایش در نمایشگاه اتومبیل ژنو و بلافاصله پس از آن برای تولید انبوه تلاش می‌کردند.

نمونه اولیه میورا در اکتبر ۱۹۶۵ به عنوان یک شاسی هموار نمایش داده شده بود و تنها در چهار ماه تبدیل به اولین ابرماشین جهان شد.

این پروژه بدون مشکل هم نبود. در آن زمان که این مدل برای دیگران شناخته شده نبود و برای اولین بار با پروژه جی‌تی‌وی ۳۵۰ اتفاق افتاد، موتورهای میورا کاملاً با مکان خود، مطابقت نداشتند. ظاهراً کاربراتور برای تامین هوا، کمی در فشار بود و به نوبه خود باعث ایجاد مشکلات فاصله‌ای در کاپوت عقب ماشین می‌شد. بنابراین برای سنگینی اتومبیل، متعادل کنندهٔ ساختگی به محفظه موتور اضافه شد. این رویکرد، تصوری از یک ماشین را ارائه کرد که در واقع، به عنوان منتقل کنندهٔ نیرو محرکهٔ قابل اعمال بود. برای جلوگیری از انتقادهای ممکن توسط انواع رسانه‌های کنجکاو، پوشش موتور برای احتیاط قفل شده بود. اما حتی بدون موتور هم، شور و شوق و جذابیت موجود در میورا بسیار بود.






نوع مطلب :
برچسب ها :
یکشنبه 15 آذر 1394 :: نویسنده : lind .
شرکت پورشه از هنگام معرفی مدل شاسی بلند کاین در سال 2003 تاکنون، 430,000 دستگاه از این خودرو را تولید کرده است، این تعداد برای شرکتی که تا کمتر  از دو دهه پیش فقط یک مدل، یعنی 911 ، تولید می‎کرده، رقم بدی نیست. کاین یک موفقیت بزرگ محسوب می‎شود و دلیل آن حفظ نمودن DNA این شرکت است، چیزی که می‎توان به آن لذت سواری با پورشه گفت. به علاوه این شرکت با این ادعا که مدل جدید کاین GTS 2013 اسپرت ترین شاسی بلند بازار خواهد بود توجه ما را هرچه بیشتر به خود جلب نموده است.
به نظر، این گفته، چیزی بیش از فقط یک تغییر کوچک را در دنیای کوچک پورشه ایجاد خواهد نمود. چگونه یک مدل شاسی بلند 420 اسب بخاری می‎تواند سواری بهتری نسبت به همتای سریع‎تر و قوی‎تر خود یعنی مدل کاین توربو 500 اسب بخاری داشته باشد؟

     
تولید نسل دوم پورشه کاین از سال 2011 شروع شد. این کمپانی از طراحی جدید برای کاهش وزن این شاسی بلند نسبتا سنگین به میزان 181 کیلوگرم استفاده کرد. وزن این خودرو با جایگزین کردن آلومینیوم سبک 
در شاسی به جای قطعات فولادی کاهش یافته است ولی با مجهز شدن کاین به سیستم چهار چرخ‎متحرک الکترونیکی این کاهش وزن بیش‎تر شده است. با وجود اینکه همه ما قبول داریم که کاین یک شاسی بلند است ولی طرفداران اتومبیل، مدل GTS را به عنوان یک سدان بزرگ با هندلینگ عالی می‎دانند ( پورشه 15,766 دستگاه از نسل اول مدل کاین GTS را به فروش رسانده است). این مدل که در رده بندی مدل‎های کاین دقیقاً در زیر مدل توربو قرار دارد، بر اساس کاین S هشت سیلندری تولید شده است. همانطور که انتظار می‎رفت این مدل با دریافت تجهیزات استاندارد و نیز ظاهری منحصر به فرد در نمای داخلی و خارجی به تولید رسید. قیمت کاین S از 66,825 دلار شروع می‎شود در حالی که مدل GTS قیمتی معادل 83,025 دلار دارد.


نمای خارجی GTS، تغییرات زیادی داشته است که شامل نمای جلویی با ورودی‎های بیشتر و بزرگتر هوا، چراغ‎های تیره با لامپ‎های LED و رکاب‎های جانبی و قاب پنجره‎هایی با دور مشکی می‎باشد. این خودرو در عقب، دارای بال دوگانه، نوارهای سیاه روی درب عقب، چراخ‎های دودی و نیز سر اگزوزهای چهارتایی مشکی است.
در فضای داخلی از صندلی‎های اسپرت چرم آلکانترا استفاده شده است، علاوه‎بر صندلی‎ها، چرم آلکانترا برروی درب‎ها، کنسول میانی و سقف نیز به کار رفته است.  در این مدل، یک فرمان چرمی با طراحی اسپرت نیز به صورت استاندارد  دیده می‎شود.


پورشه مجموعه امکانات ویژه کرونوی خود را برای اولین بار برای این مدل نیز ارائه کرده است است. این مجموعه گرچه دارای سیستم‎های حرکتی نیست ولی شامل یک زمان‎سنج روی داشبورد و نمایشگر عملکرد موتور می‎باشد که تعداد دورها و شتاب خودرو را نمایش می‎دهد.
در زیر کاپوت یک موتور تمام آلومینیومی 4.8 لیتری به گونه‎ای تنظیم شده که عملکرد آن را 20 اسب‎بخار بهتر کرده است. در نتیجه این موتور اکنون توانایی تولید نیرویی معادل 420 اسب بخار در 6,500 دور در دقیقه و گشتاوری معادل 380 نیوتن متر در 3,500 دور در دقیقه را دارد.

    
افزایش 5 درصدی توان چندان هم خارق العاده نیست ولی همراهی آن با دیگر تغییرات اعمال شده به‎دست سازندگان این مدل فوق العاده است. صدای اگزوز کاین GTS پرقدرت و شنیدنی است.  ولی این فقط نیمی از داستان است، بد نیست بدانید این مدل دارای سیستم اگزوز اسپرت است و سر اگزوزهای دوگانه، غرش هیجان انگیز موتور را به نسبت میزان بار، سرعت و دنده به شدت افزایش می‎دهد. موتور هشت سیلندر پورشه میزان اندکی بنزین را دیرتر به چرخه احتراق وارد می‎کند و سوپاپ اگزوز را باز نگه می‎دارد تا هنگام کاهش سرعت غرشی با فرکانس پایین ایجاد کند و از اگزوز آتش خارج شود!


گیربکس استاندارد تیپ‎ترونیک 8 دنده این خودرو نیز برای این مدل بهینه سازی شده است و تعویض دنده را سریعتر کرده است. سرعت تعویض دنده‎ها همانند مدل کاین اس است ولی برای افزایش شتاب GTS، نسبت اکسل‎های عقب و جلو کوتاه‎تر شده است. نیروی حاصل از موتور به وسیله سیستم چهار چرخ‎متحرک به جاده منتقل می‎شود. سیستم استاندارد کنترل کشش پورشه این اطمینان را ایجاد می‎کند که اکسل عقب به طور مستقیم در حرکت است ولی در صورتی که لغزندگی تشخیص داده شود 100 درصد نیرو را می‎تواند به اکسل جلو منتقل کند.


تمامی مدلهای GTS دارای کمک فنرهای الکترونیکی قابل تنظیم هستند. مهندسین، 5 سطح ارتفاع برای این خودرو در نظر گرفته اند که یک از ویژگی‎های اسپرت آن است و به گفته پورشه کاملا با مدل S متفاوت می‎باشد.سیستم استاندارد ترمز نیز مستقیماً از مدل توربو برگرفته شده است. ترمزهای جلو، 6 پیستونی مونوبلوک با دیسک 14.2 اینچ و ترمزهای عقب، 4 پیستونی مونوبلوک با دیسک 13 اینچی هستند. ترمزهای بزرگ و قرمز رنگ  این خودرو به راحتی دیده می‎شوند( ترمزهای مدل S نقره‎ای  رنگ هستند). در این مدل چرخ‎ها به صورت استاندارد 20 اینچیاست. با وزنی برابر با 2,085 کیلوگرم، شرکت پورشه می‎گوید که مدل GTS در مدت 5.4 ثانیه به سرعت 100 کیلومتر در ساعت می‎رسد و حداکثر سرعت آن 259 کیلومتر در ساعت است.


با فعال کردن حالت اسپرت در کمتر از 5 دقیقه متوجه خواهید شد که کاین GTS یک خودروی عادی نیست. با فشار دادن پدال گاز تا آخر، این خودرو غرشی می‎کند شبیه به خرسی که از خواب زمستانی بیدار می‎شود. به سادگی می‎توان گفت که یک شاسی بلند نمی‎تواند صدایی به این خوبی داشته باشد.
مطمئن باشید اگر پشت فرمان کاین GTS بنشینید، به‎یاد بچگی دائماً با پدال گاز بازی خواهید کرد و صدای قام قام ماشین و اگزوز را در خواهید آورد!


اگر بخواهیم کاین GTS را با توربو مقایسه کنیم، حتی بدون در نظر گرفتن اعداد و ارقام باید گفت که مدل توربو سریعتر است و از هندلینگ بهتری به نسبت GTS برخوردار است. با این وجود باید گفت که کاین GTS را می‎توان اسپرت‎ترین شاسی بلند بازار دانست. نظر شما چیست؟ شما کدام یک از شاسی بلند‎های موجود در بازار جهانی و یا داخلی را جذاب‎تر و اسپرت‎تر می‎دانید؟
پورشه از آن دست کمپانی هایی است که جهان را به جای بهتری برای زیستن تبدیل کرده است! سری 911 در 50 سال گذشته هزاران نفر را به بالاترین درجه های هیجان رسانده است و محصولاتی چون باکستر و کایمن ، لذت رانندگی را به افرادی با وضع مالی معمولی تر هدیه داده اند. 
مدل کاین که پر سود ترین محصول پورشه در چند سال گذشته بوده است ، ترکیبی از لوکس و اسپرت را در یک SUV برای جهانیان به ارمغان آورده است. با جسارت می توان گفت اگر پورشه کاین را نمی ساخت کمپانی های دیگر نیز هیچگاه مجبور نمی شدند برای رقابت ، SUV های اسپرت تولید کنند. کاین در ایران هم باعث تحول شد زیرا با قیمتی نسبتأ منطقی در بازار محدود کشور عرضه شد. 

هدف پورشه از ساخت کاین هیبریدی این است که با معرفی این محصول قصد دارد مردم را از V8 های پرمصرف به سمت V6 های کم مصرف هیبرید بکشاند. 
این اتومبیل دارای موتور برقی 47 اسب بخاری در هماهنگی با موتور بنزینی 333 اسب بخاری است. موتور بنزینی دارای 3 لیتر حجم و توربوشارژر است. ترکیب این دو باعث شده است راننده در هر لحظه که اراده کند 380 اسب بخار قدرت در اختیار داشته باشد که معادل قدرت 8 سیلتدر های امروزی است. حداکثر گشتاور ترکیبی این دو موتور نیز 580 نیوتون متر است. این در حالیست که مصرف سوخت در سیکل ترکیبی فقط 8.2 لیتر در یکصد کیلومتر است. 

 

آلایندگی نیز 194 گرم CO2 در کیلومتر است که باعث کاهش مالیات و در نتیجه کاهش قیمت تمام شده در بسیاری از کشورهای پیشرفته شده است. 
پورشه نأکید دارد که فقط مدل هیبریدی کاین نیست که از نظر مصرف کاهش چشمگیر یافته است. بلکه انواع کاین ها به طور میانگین 23 درصد نسبت به نسل قبلی خود کم مصرف تر هستند. این کاهش به لطف گیربکس هشت سرعته اتوماتیک جدید ، سیستم استارت استاپ ، سیستم کنترل حرارتی موتور ، مدار خنک کننده گیربکس ، کات آف متغیر موتور و وزن کمتر بدست آمده. شایان ذکر است که کاین 180 کیلوگرم از مدل مشابه نسل قبل سبک تر است. 



مدل پایه کاین دارای موتور 3.6 لیتری با ساختاری مشابه موتور نسل قبل است با این تفاوت که قدرت به 300 اسب بخار افزایش یافته و مصرف به 9.9 لیتر در یکصد کیلومتر کاهش یافته است. مدل دیزلی کاین دارای موتور شش سیلندر با 240 اسب بخار قدرت و 550 نیوتون متر گشتاور است و فقط 7.4 لیتر گازوییل در یکصد کیلومتر مصرف می کند. 
برای عاشقان قدرت یک V8 ، مدل کاین S عرضه می شود اما موتور 4.8 لیتری آن با وجود 400 اسب بخار قدرت فقط 10.5 لیتر در یکصد کیلومتر مصرف می کند. آخرین و شاید معروف ترین مدل کاین یعنی کاین توربو با افزوردن یک توربوشارژر به موتور هشت سیلندر اشاره شده به 500 اسب بخار قدرت دست یافته است در حالی که کمتر از 12 لیتر در یکصد کیلومتر مصرف می کند. 
اما مدل هیبریدی پاک ترین محصول طیف محصولات وسیع پورشه است. دو موتور اشاره شده در این اتومبیل با یک کلاج واسطه و سیستم مدیریت هیبرید به یکدیگر اتصال دارند . به انتخاب راننده و در حالتی به انتخاب سیستم مدیریت ، نیروی پیشران می تواند توسط یکی از دو موتور برقی و بنزینی یا هر دو به صورت ترکیبی تأمین شود. در حالت اتوماتیک انتخاب نیروی محرکه ، در سرعت های کمتر از 60 کیلومتر بر ساعت از موتور برقی به تنهایی استفاده می شود. در صورتی که باتری بزرگ لیتیوم بونی خالی شود ، موتور بنزینی برای شارژ آن روشن می شود. 

 

سیستم بازیافت انرژی ترمز در هنگام ترمز گیری به جای تلف کردن انرژی به صورت حرارت آن را به الکتریسیته برای شارژ باتری تبدیل می کند. با افزایش سرعت یا احتیاج به شتاب ، موتور بنزینی به صورت خودکار روشن شده و در موارد نیاز هر دو با یکدیگر کار می کنند. جالب ترین حالت کارکرد به حالت شناوری معروف است. این ابداع پورشه در سرعت هایی تا 156 کیلومتر در ساعت می تواند فعال شود. حالت شناوری در اتوبان و جاده موتور بنزینی را خاموش کرده و موتور برقی را فقط برای حفظ سرعت فعلی بکار می اندازد ، یعنی میتوان با سرعت بالا در اتوبان بدون مصرف یک قطره بنزین حرکت کرد.

 

به دلایلی نامعلوم و طبق یک قانون قدیمی واردات اتومبیل های هیبریدی به کشور ممنوع است و واقعأ عجیب است چرا مسئولان ، مردم را از سوار شدن بر پیشرفته ترین کم مصرف ترین و پاک ترین اتومبیل های جهان محروم کرده اند. از نمونه اتومبیل هایی که به کشور وارد شده و نمونه هیبردی آنها نیز موجود است میتوان به تویوتا کمری ، لکسوس RX ، لکسوس LS ، مرسدس بنز S_Class ، بی ام و سری 5 ، بی ام و سری 7 ، بی ام و X6 هیوندای سوناتا و پورشه کاین اشاره کرد. 




نوع مطلب :
برچسب ها :
یکشنبه 15 آذر 1394 :: نویسنده : lind .
اسلحه اسرار آمیز تسلا برای مقابله با خودرو سازان

تسلا مدل اس (به انگلیسیTesla Model S) نام نوعی خودروی برقی و اولین محصول چهار در شرکت تسلا موتورز است. نام آن از نام نیکولا تسلا مخترع صرب-آمریکایی موتورهای برق متناوب گرفته شده‌است. تاریخ تحویل اولین نمونه آن ماه ژوئیه ۲۰۱۲ است.

این اتومبیل نیروی خود را تماماً از باتری به دست می‌آورد.

مدل پایه تسلا اس در ۶،۵ ثانیه از صفر به صد می‌رسد، و با شارژ کامل باتری ۱۶۰ مایل (۲۶۰ کیلومتر) مسافت را می‌پیماید.[۱]۱۰۰۰ نمونه اول این ماشین از نوع Signature Series هستند که مجهز به باتری‌هایی با توانایی پیمودن ۳۰۰ مایل (۴۸۰ کیلومتر) می‌باشند. مدت زمان مورد نیاز برای شارژ کردن باتری‌های آن بستگی به ظرفیت باتری‌ها و جریان و ولتاژ شارژر دارد. با یک شارژر ۲۴۰ ولت و ۲۰ کیلو ولت به ازای هر ساعت شارژ ۱۰۰ کیلومتر را می‌پیماید. شارژ کامل باتری ۸۵ کیلوواتی ۵ ساعت طول می‌کشد. همچنین با تجهیزات سیستم Quick charge به مدت ۴۵ دقیقه می‌توان ۸۵٪ باتری را شارژ نمود. تعویض باتری آن هم در کمتر از دو دقیقه امکان‌پذیر است.


مشخصات

کارایی

Tesla Model S first deliveries.jpg

شتاب مدل پایه ۱۷۳۵ کیلوگرمی آن بر طبق اعلام شرکت سازنده ۶،۵ ثانیه برای سرعت صفر تا صد کیلومتر است. ضریب درگ آن بر طبق ادعای شرکت تسلا موتور ۰٫۲۲ است که توسط هیچ شرکت دیگری تایید نشده است. مدیر شرکت تسلا موتور ایلان ماسک در ماه اکتبر ۲۰۱۱ اعلام کرده است که یک نوع اسپرت مدل اس هم تولید خواهد شد که بر طبق ادعای شرکت رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت آن ۴،۴ ثانیه طول می‌کشد.

باتری

مدل پایه آن با باتری ۴۲ کیلووات ساعتی در حالت شارژ کامل ۱۶۰ مایل (۲۶۰ کیلومتر) را می‌پیماید(۱۰۸ مایل به ازای هر گالن سوخت). باتری‌های بزرگتر با ظرفیت بیشتر هم وجود دارندکه شامل نوع ۶۵ کیلووات ساعتی با برد ۲۳۰ مایل (۳۷۰ کیلومتر) و ۸۵ کیلووات ساعتی با برد ۳۰۰ مایل (۴۸۰ کیلومتر) می‌باشند. این ماشین دارای باتری‌های قابل تعویض و یک رایانه با نمایشگر ۱۷ اینچ با قابلیت اتصال به نسل سوم شبکه موبایل به منظور اتصال به سرویس‌های آنلاین مانند کنترل باتری از راه دور است. شرکت سازنده تسلا مدل s باتری‌های این خودرو را ۷ سال ضمانت نموده است. لازم به ذکر است باتری این خودرو به صورت کاملاً مسطح در کف خودرو جاسازی شده است و وزنی معادل 500 کیلوگرم دارد.

قیمت

  • با باتری 60 کیلو وات ساعت با توان 302 اسب بخار : 63,570 دلار
  • با باتری 85 کیلو وات ساعت معمولی با توان 362 اسب بخار : 75,070 دلار
  • با باتری 85 کیلو وات ساعت بهینه با توان 416 اسب بخار: 87,070 دلار
حتما ببینید فیلم شارژ شدن تسلا sp90d[]
[
آزمایش سرعت تسلا[
[]


ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها :


درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : lind .
نویسندگان

جستجو


آمار وبلاگ

کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

                    
 
 
 
کسب درآمد
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic